Een plat scherm dwingt elk venster om één vlak op één afstand te delen. Headsets zoals Apple Vision Pro geven elk venster zijn eigen diepte. Voor extern bureaublad — een product waarvan de hele taak is het scherm van een andere machine naar het jouwe te brengen — is dat geen functie, maar het volgende oppervlak.
Het platte scherm is een compromis dat we niet meer in twijfel trokken
Denk na over hoe je nu je computer gebruikt. Je hebt een scherm — misschien twee als je geluk hebt — vastgeschroefd aan een bureau of balancerend op een schoot. Je staart naar een platte rechthoek van licht, en al je werk gebeurt binnen die rechthoek.
Zo is de deal al veertig jaar. Meer pixels, dunnere randen, betere kleuren — maar altijd een rechthoek. Altijd een vaste hoeveelheid schermruimte. Altijd een fysiek object dat fysieke ruimte inneemt op één vaste afstand.
Spatial computing doorbreekt dat contract volledig. Je schermen zijn geen objecten meer. Het zijn ideeën die worden geplaatst op de diepte waar ze thuishoren: gereedschap binnen handbereik, de editor op bureauafstand, naslagdocumenten die verderop zweven, ambient widgets aan de muur.
Voor de meeste apps is dat een fijne extra. Voor extern bureaublad — een product waarvan de hele taak is het scherm van een andere machine naar het jouwe te brengen — is het een paradigmaverschuiving.
Hoe diepte een werkruimte herindeelt
Het meest onderschatte aan spatial computing is niet de grootte van de vensters. Het is de diepte. Mensen verdelen hun aandacht elke dag al naar afstand — het notitieboekje in je hand, de laptop op het bureau, de vergaderruimte aan de overkant van het kantoor. Platte schermen dwingen dat alles in één vlak.
Zo ziet een werkruimte voor extern bureaublad eruit als je niet meer doet alsof diepte niet bestaat.
| Zone | Afstand | Wat daar staat |
|---|---|---|
| Handbereik | ~30 cm | Gereedschap, paletten, snelle notities. Inspectorpanelen, kleurkiezers, een memo voor het volgende idee. Dichtbij, voortdurend even bekeken, nooit het middelpunt van de aandacht. |
| Bureauafstand | ~60 cm | Editor, terminal, de werkruimte waarop je focust. Het bureaublad van de externe Mac, zo groot als een comfortabele monitor van 32 inch. Het ene oppervlak waar je ogen negentig procent van de dag aan besteden. |
| Piekruimte | ~2 m | Naslagdocumenten, videogesprekken, monitoring. API-documentatie in het ene venster, een Zoom-feed in een ander, een dashboard dat je om de paar minuten bekijkt. Zichtbaar zonder te domineren, te negeren zonder te sluiten. |
| Ambient | ~4 m+ | Muziekspeler, agenda, trage widgets. Dingen die er horen te zijn maar nooit je oog grijpen. De achtergrondinstrumenten van een werkdag, waar ze niet in de weg zitten van wat telt. |
| Oneindig | Daarachter | De kamer, de lucht, de skybox zelf. De omgeving rond het werk. Apple's Mount Hood, een rustig café, een zwarte leegte. De achtergrond die bepaalt of je je kalm voelt of ingesloten. |
Het platte scherm is een compromis dat we niet meer in twijfel trokken. Spatial computing stelt eindelijk de juiste vraag — op welke diepte hoort elk venster?
— Het Remio-team, over wat er verandert als het scherm het bureau verlaat
Waarom extern bureaublad beter wordt in de ruimte
Extern bureaublad is altijd beperkt geweest door het scherm van het clientapparaat. Je opent een krachtige Mac of pc, maar bekijkt hem via het scherm dat je toevallig vasthoudt — een laptop van 13 inch, een iPad van 10 inch, een telefoon van 6 inch. Je kijkt naar je bureaublad door een sleutelgat.
Spatial computing haalt het sleutelgat weg. De resolutie van de host blijft gelijk. De decoder is dezelfde. Wat verandert is het oppervlak: in plaats van een rechthoek met randen landt de stream op elk formaat, elke positie en elke diepte die goed voelt.
macOS ondersteunt al Mac Virtual Display op Vision Pro — je kunt het scherm van je Mac in visionOS uitbreiden als een of meerdere extra monitoren. Apps zoals Immersed hebben werkruimtes met meerdere virtuele schermen laten zien. De onderdelen zijn er. Wat ontbreekt is een ervaring met extern bureaublad die voor dit oppervlak is ontworpen, niet bovenop een iPad-app is vastgeschroefd.
Het huidige landschap
Als je je externe computer vandaag in spatial computing wilt gebruiken, zijn je opties beperkt:
- macOS Mac Virtual Display — De ingebouwde functie van Apple. Werkt prachtig, maar alleen als je Mac op hetzelfde lokale netwerk zit. Het is een lokale oplossing, geen externe.
- Immersed — Pionier van VR-werkruimtes. Gericht op virtuele monitoren voor lokale machines, met beperkte mogelijkheden op afstand.
- Oudere apps voor extern bureaublad — De meeste zijn helemaal niet bijgewerkt voor visionOS. De weinige die draaien, doen dat als platte iPad-apps in een compatibiliteitsvenster. Geen ruimtelijk bewustzijn, geen handtracking, geen bewustzijn van meerdere vensters.
De leemte is duidelijk: niemand heeft een app voor extern bureaublad gebouwd die spatial computing als volwaardig platform behandelt in plaats van als bijzaak.
Waarom native apps een voordeel hebben
Hier beginnen architectuurbeslissingen van jaren geleden onverwachte dividenden op te leveren.
visionOS is gebouwd voor native Apple-apps. Vensterbeheer, het gebarensysteem, de engine voor ruimtelijke indeling, het interactiemodel met oogtracking — alles is native. Native apps nemen visionOS-functies vanzelf over. Apps die in andere frameworks zijn geschreven moeten tegen het platform vechten.
Remio is op Apple-platforms 100% native. Dat was geen beslissing met Vision Pro in gedachten — toen we begonnen te bouwen, was Vision Pro nog een gerucht. We kozen native omdat het de juiste manier is om een iOS- en macOS-app te bouwen. Maar het gevolg is aanzienlijk: het porteren van Remio naar visionOS wordt een natuurlijke uitbreiding van de bestaande codebase, geen herschrijving.
Onze streamingpijplijn gebruikt Apple's VideoToolbox voor hardwareversnelde videodecodering. VideoToolbox draait op visionOS. Onze invoerafhandeling is gebouwd op het gebarenherkenningssysteem van Apple, dat doorloopt tot handtracking. Onze UI-componenten gebruiken het native indelingssysteem van Apple, dat ruimtelijke vensters en volumes al begrijpt. Niets daarvan is theoretisch — het is dezelfde code, opnieuw gecompileerd.
Vergelijk dat met apps voor extern bureaublad op basis van Electron. Om op visionOS uit te komen, moeten ze ofwel als plat compatibiliteitsvenster draaien — en alles verliezen wat het platform interessant maakt — ofwel hun hele renderpijplijn herbouwen voor een platform dat op systeemniveau geen browserengine heeft. Het native pad is het enige pad dat ergens interessants naartoe leidt.
Hoe extern bureaublad in de ruimte eruit zou kunnen zien
We brengen vandaag geen visionOS-app uit. Maar dit is de ervaring waar we naartoe ontwerpen:
- Zwevende bureaubladvensters — Plaats het scherm van je externe Mac overal in je fysieke ruimte. Pas de grootte aan door de randen met je handen vast te pakken.
- Meerdere schermen in de lucht — Je Mac heeft één fysieke monitor, maar spatial computing kan meerdere virtuele schermen tonen — elk op zijn eigen diepte in de werkruimtestapel hierboven.
- Interactie met kijken en knijpen — Kijk naar een doel, knijp om te klikken. De native invoer die naar de host gaat blijft hetzelfde — het oppervlak voor je ogen verandert.
- Contextbewuste plaatsing — Werk je aan een bureau? Dan verschijnt het externe bureaublad op bureauhoogte. Op een bank? Dan zweeft het onder een comfortabele hoek. De omgeving past zich aan.
- Privacy door ontwerp — Niemand kan je schermen zien. Niemand kijkt mee over je schouder. Gevoelig werk in een koffiebar is gewoon werk.
Het moeilijkste is niet het renderen — het is de interactie natuurlijk laten voelen. Een extern bureaublad waarbij je aan latentie moet denken is geen extern bureaublad dat het gebruiken waard is in spatial computing. De pijplijn van handtracking naar cursor moet zo direct voelen als glas aanraken. Dat is precies het probleem dat de streamingpijplijn van Remio al jaren op platte schermen oplost.
We hadden niet voor spatial computing gepland. Maar door native te bouwen hebben we per ongeluk een fundament gebouwd dat er klaar voor is.
Het vervolgpad van Remio
We gaan geen visionOS-app overhaast op de markt brengen. De geïnstalleerde basis is nog klein, de interactiepatronen zijn nog in ontwikkeling en Apple brengt elk jaar betekenisvolle visionOS-updates uit. De ontwikkeltools worden met elke release aanzienlijk beter.
Wat we wel doen is bouwen met visionOS-compatibiliteit in gedachten. Elke architectuurbeslissing die we voor iOS en macOS nemen, wordt getoetst aan de vraag: werkt dit in een ruimtelijke context? Onze views, onze Metal-renderpijplijn, onze gebarenafhandeling — alles wordt zo gebouwd dat het netjes porteert als de tijd rijp is.
Als de hardware een kantelpunt bereikt en de interactiepatronen stabiliseren, is Remio er klaar voor. Niet als platte app in compatibiliteitsmodus, maar als een ruimtelijk-native ervaring die de volledige diepte van visionOS gebruikt.
Het platte scherm was altijd een compromis. We bouwen voor wat erna komt.
